Mijn naam is Sarah De Grauwe en ik had de eer om - samen met de familie - het leven van Herwig Driesschaert te onderzoeken en samen te vatten in een aantal teksten die jullie terugvinden in deze prachtige monografie, uitgegeven bij Stichting Kunstboek.
Herwig Driesschaert, Kortrijks kunstenaar, was een man van gelaagdheid en waarschijnlijkheid. Een ietwat mysterieuze man, die ons achterlaat met nog heel wat vragen. Jarenlang bleef hij in de schaduw met zijn werk. Hij beschermde het, en het was ook niet zijn favoriete gespreksonderwerp. Mensen kenden hem vooral als gepassioneerd collega aan het Sint-Lucas in Gent, grappenmaker op café, familieman. Zijn kunst kwam achter gesloten atelierdeuren tot stand, in alle stilte, in alle discretie. Driesschaert was geen Pr-man en weigerde dat ook te worden.
Zijn leven en werk getuigen echter van een diepgaande verbondenheid met de klassieke kunsttraditie, zichtbaar in zijn materiaalkeuze, technieken en in zijn integrale benadering van het artistieke proces. Hij was geen ‘zondagsschilder’, maar een man die lééfde voor de kunst. Elk uur van de dag.
Invloeden en opleiding
Herwig groeide op in een omgeving waar esthetiek en ambacht centraal stonden. Zijn moeder, een naaister met haar eigen atelier De Gouden Pluim, beïnvloedde sterk zijn vorming. Voor Herwig was het atelier een magische plek waar stof en creativiteit samenvloeiden. De zorgvuldigheid waarmee zijn moeder kleding ontwierp, inspireerde hem blijvend. De stoffen, hoeden en accessoires die zijn wereld kleuren zijn, vinden we veelvuldig terug in de monografie over zijn werk. Alsook zijn moeder zelf, die voor ons oprijst als een godin.
De jonge Herwig volgde tekenkunst aan het Sint-Lucasinstituut in Gent en trok daarna naar Parijs, waar hij onder meer de invloed van Ossip Zadkine onderging. Ondanks de opkomst van het postmodernisme, en kunstenaars als Marcel Broodthaers, bleef Herwig Driesschaert trouw aan de klassieke technieken van de oude meesters. Voor hem draaide kunst om de beheersing van de lijn, het spel van licht en schaduw, en de studie van de menselijke figuur, in de traditie van Leonardo da Vinci, Rembrandt en Degas. Ook Rops vinden we terug in later werk.
Technieken en stijl
Driesschaert beheerste potlood, houtskool, inkt en pastel als geen ander. Zijn werk valt op door precisie, de verfijning van details en een nooit aflatend streven naar perfectie. Voorstudies werden keer op keer zorgvuldig gemaakt: kunst was voor hem nooit een snelle oplossing, maar het resultaat van geduld, samenhang en afweging.
Zijn tekeningen zijn introspectief en rijk aan symboliek. De menselijke figuur, vaak melancholisch of ingetogen, weerspiegelde zijn fascinatie voor kwetsbaarheid, authenticiteit. Hoewel realistisch van stijl, dragen zijn werken een filosofisch karakter in zich. Zijn klassieke aanpak was een bewuste tegenstem tegen de conceptuele en abstracte kunststromingen van zijn tijd, maar dat wil niet zeggen dat er geen diepere betekenis inzat.
De oorlog, die zijn jeugd tekende, gaf hem een blijvend idee van vergankelijkheid. Vandaar misschien de vaak getekende dood, die altijd op de loer ligt. In zijn tekeningen keert hij steeds terug naar thema’s zoals existentiële twijfel, reflectie, verveling en neerslachtigheid.
Een belangrijk symbool in zijn oeuvre is de spiegel: niet als louter voorwerp, maar als poort naar zelfkennis. In zijn vaak mysterieuze portretten wordt de toeschouwer uitgenodigd om naast het beeld van vrouwen ook zichzelf te zien.
De kunstenaar als clown, het paard als symbool van kracht, de oude vrouw, die naar je lacht en zegt: straks is het jouw beurt. Allemaal motieven die het oeuvre van Driesschaert een eigen klank en kleur geven.
Samengevat
Herwig Driesschaert was een man met drie gezichten: de kunstenaar, die zich uren in zijn atelier ophield, de flamboyante entertainer, charmant aanwezig in cafés en de leraarskamer, en de liefdevolle vader en grootvader, die zijn passie deelde met zijn gezin en kleinkinderen.
Ja, zijn familie stond centraal in zijn leven. Voor hen is hij niet alleen die sterke vaderfiguur, maar ook een inspirator die kunst beschouwde als middel om de wereld te begrijpen.
Herwig Driesschaert koos voor zijn eigen weg, stevig geworteld in de klassieke traditie, en wars van vluchtige trends. Zijn werk is een ode aan de menselijke figuur, emoties en de spiegeling van het zelf. Laat hem dan ook een blijvende inspirator zijn voor komende generaties, aan het Sint-Lucas, en ver daarbuiten.
- Sarah De Grauwe -
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
